डायरी

   ऊ मेरो मुस्कानको कारण, हरेक प्रहरमा आउने उसको रखवारीको म्यासेजले ,उसले गर्ने सजेस्ट ,केयर वाला म्यासेजले त्यसै त्यसै पुलकित बनाइदिन्छ । नजाने अनेक बहाना हुँदा रहेछन् बोल्ने,बोलाउने अनि सुन्ने र सुनाउने । यो उसैबाट सिकेँ मैले । अनि मेरो आँसुको कारण पनि उहि । थाहा छैन कति कति बुँद त बेहिसाब आँखाभित्रै सुकाएँ । बाँच्नको लागि एक झिल्को अाशा जगाइदिएर ,रहर र कहरको एक दियो जलाइदिएर के गरुँ ?? त्यो झिल्को अाज डढेलो बनेर फैलिएको छ जताततै , त्यो दियो सल्किएको छ अाज अाफ्नै छातिको देब्रे पाखोमा । ऊ त एउटा अगुल्टो न थियो ,झोसिएर गयो ।यता पुरै बस्ती सकिएको के प्रवाह उसलाई ? माया त माया नै थियो ।चाहे एकपलको ह‍ोस् ,चाहे जनमभरको होस् । सारमा मैले ऊ बाट पाएको माया एक निमेषको होला, त्यो पनि कता कताबाट बहकिएर अाएको माया । जसरी अायो ,उसैगरी गयो ।जताबाट अाएको उतै गयो । बतासलाई बाँधेर राख्न सामर्थ्य छ र मेरो ? सूर्यको बाटो छेक्न सकेको छ र केहिले ? हो त्यस्तै मेरो बसमा रहेन ऊ, मेरो बसमा रहन सकेन उसको माया ।उडेर गयो ………पिंजडाबाट फुत्केको चरा जस्तैः …… म भुइँबाट हेरिरहेँ । उसको उचाइ मेरो आँखाले नाप्नै सकेन । हेर्दाहेर्दै विलायो सुन्यतामा ,अाँखाभित्र ,मानस्पटलमा बनेको विम्ब भने बेस्सरी बटारिन थाले । अाकार हराएको बादलको टुक्रा जस्तो , सिमानाहिन प……र उभिएको क्षितिज जस्तो कताकति स्पष्ट देखा पर्छ , कताकति  धमिलो भएर ।वर्षौदेखि नपुछिएको दर्पणमा जस्तो ।