मन कहाँ कहाँ भाँचिदैन र यारा ? तिमी आफुलाई मात्रै नहेर म त तिम्रै दर्पण हुँ ,तिमी जसरी जहाँ भाँचिन्छौ ,जति पटक भाँचिन्छौ सँगै भाँचिएको हुन्छु । सँगै दुखेको हुन्छु । तिमीलाई दुख्दा कहाँ नदुखेको छ र मलाई ? सम्बन्धको सेतु मन हो । मन नै भाँचियो भने कहाँ रहन्छ माया ? कहाँ रहन्छ विश्वास ? अनि कहाँ रहन्छ हाम्रो प्रेमको अस्तित्व ?
यो जालिम दुनियाँमा तिमीलाई जति नै गाह्रो छ मलाई पनि बाँच्न । तिमीले नै बनाएको सेतु ,तिमीले नै बढाएको सम्बन्ध तिमीले नै तोडे मात्रै तोडिन्छ । तिमीले नै छोडे मात्रै छोडिन्छ ।
तिमी प्रति विश्वासको सगरमाथा छ । प्रेमको चन्द्रमा छ । जो सदा अटल छ र रहनेछ अनन्त अनन्त सम्म । मेरो मुठ्ठीभरको आवेग थेग्न नसक्ने छाति त तिम्रो पनि होइन । मैले छामेकी छु धेरै पटक । स्पर्शमा कम आभाषमा धेरै । पानीका छालहरु बेप्रवाह किनारमा फ्याँकिए झैँ निमेषभरका निम्ति भएको हाम्रो संगम त्यति कमजोर पनि त थिएन ।
तिमी प्रति अथाह प्रेम छ र पो अलिकति घुर्कि देखाउन धक लाग्दैन । अलिकति रिस पोखाउन भय लाग्दैन । प्रेमले जितेपछि यसरी जितिँदो रहेछ कि संसारका हर कुरा आफ्नै लाग्छन् । हर चीज आफ्नै लाग्छन् । र तिमी पराइ हुन खोज्दा कसरी पराजित हुन सक्छु म । मलाई हारेर पनि तिम्रो हुनु छ र जितेर पनि तिम्रो । बस् ………
No comments:
Post a Comment