अन्तरद्वन्द

 सूर्य उदाउनु अघि नै बिउँझन्छु । पुर्वी क्षितिज उघ्रँदै गर्दा तिम्रो याद आउँछ । बिस्तारै बढ्दै गएको सूर्यको आकार र प्रकाश सँगसँगै बढ्छ मुटुको गति पनि । तिमीलाई हेरिरहेको घाम यहि हो ,तिमीले हिँडिरहेको धर्ति यहि हो । यहाँ भन्दा बढि के नै चाहिन्छ र तिमीलाई महसुस गर्न । कहिले कपास जस्तै हलुका भएर उड्छ मन ,कहिले गरुँगो हुन्छ पानी बोकेको बादल जस्तै । पानी पर्न नसकेर धुम्मिएको आकाश र रुन नसकेको मनको हालत उस्तै हुन्छ । अन्धकार । मलिन । उदास । 

मन कमजोर भएपछि शरीर पनि यसै कमजोर हुने रहेछ । शरिरको आधा शक्ति त मनकै उर्जा रहेछ र मनको पुरै उर्जा तिमी थियौ । तिमी " तिमी " जस्तो नरहिदिएपछि गलेेको छु । बदलिएको त तिमी थियौ तर बदलाव जति सबै सबै मैले भोगिरहेको छु । सोच्ने ,सम्झने शक्ति क्षीण हुँदै गएको छ । जति सकारात्मक हुन खोजे पनि मस्तिष्क भड्केको आत्मा बनेको छ । मन र मस्तिष्कको लडाइँमा जित्ने मनले नै हो । भावुक भएर , पिलपिलाएर लाडिएर , जसरी हुन्छ जित्नुछ र हराउनुछ तर्कहरुलाई । वहकिएर बाँच्नुमै आनन्द छ मनलाई । थाहा छैन कसरी  लगाम लगाउँ र अधिनमा राखुँ यसलाई । 

बाटोभरि तिमी , फूल, पात, बतास र बादलहरुमा तिमी । भोक ,प्यास, निन्द्रामा तिमी । मेरो चयनको श्वास लुट्ने तिमी । क्षतिपूर्ति स्वरुप तिमीले गरेको उपकारमा खुसी हुनु कि दुखी ?

सपना (डायरी )

 यदाकदा सपनाले हाम्रा विपनाका संकेतहरु दिन्छन् । मैले धेरैपटक अनुभव गरेको छु र भोगेको छु । आपत्ति आउनु अघि, खुसी आउनु अघि केही न केही संकेत स्वरुप सपना आएकै हुन्छ , अक्सर ख्याल गरिँदैन । केही दिन अगाडि त्यस्तै भयो । हिँड्दा हिँड्दै बाटोमा कोही भेटियो । भारी भएर हिँडिरहेकी थिएँ । उसले केही बोझ उठाइदियो मेरो,  म हल्का भएँ र केहि परसम्म सँगसँगै थियौं । ऊ खुसी थियो । म खुसी थिएँ । सडक दायाँबायाँ बाट हामीलाई हेरेर मुस्कुराइरहेका रहेका ओठहरु थिए । केही क्षणमा भयंकर अन्धकार छायो र बिलाउँदै गयो मेरो साथमा मुस्कुराउँदै हिँडेको एउटा अनुहार । हेर्दाहेर्दै कसरी लुप्त भयो अघिसम्म मेरो हातका चुरा खेलाउँदै गरेको आकृति । म निस्सासिएँ एक्कासी ,सास फेर्न गाह्रो भयो । एकैछिनमा ज्योत्सना छायो ,भर्खरै मेरो हातका चुरामा मुग्ध ऊ त अर्कैको अंगालोमा मग्न रहेछ । बाटोमा भेटिएर बाटोमै छुटिनका लागि किन भेटियो ऊ ? किन आयो जिन्दगीको भारि एकैछिन हलुको बनाइदिन र एकैछिनमा ठुलो बोझ बनिदिन ?   

सोच्दा सोच्दै अर्लाम बज्यो । बिउँझिँदा देब्रे छातिमाथि ढुंगाले थिचे जसरी दुखिरहेको रहेछ । एकपटक आफैंलाई चिमोटेँ ,जिम्दै रहेछु । 

बिहानैदेखि टाउको मात्रै होइन मन पनि भारि भयो । सपना राम्रो नदेखेर भन्दा पनि विपना नै ठिकसँग नचलेको महिना हुन लागिसकेको थियोे । संसारमा कसैले कसैलाई नगरेको माया पाउने भाग्यमानी पनि म र पाएको माया अन्जुलीको बालुवा जसरी पोखिएर जाने अभागि पनि म । समेटेर राख्न खोज्दा खोज्दै पनि सकिनँ । बालुवा जस्तो माया दिएको त थिएनौ र पनि किन यस्तो भयो ? मैले लिन जानिनँ या तिमीले दिन जानेनौँ । हाम्रो आधा माया त पोखिएरै सकिएको छ । शंकाहरु वर्षादका मुल जस्तै उम्लिएर आउँछन् । भ्रममा राखेर प्रेमको नाउँमा बलि चढायौ कि जस्तो लाग्छ । तिमीले मसँग  बढाउँदै गरेको दुरी र अरुसँग बढाइरहेको सम्बन्ध काफि छ दिल टुट्न । 

दुरीहरु यसै बढ्दैनन्  । भोक नभएपछि या अघाएपछि स्वाद कहाँ भेटिन्छ र खाना होस् या सम्बन्धमा ।  अघाउँदै गएको अनुभत हुन थालेपछि थप्न छोडेको हुँ   सम्बन्धमा यादका डिस्प्लेहरु । बस् अरु यथावत् रहनेछ , रहिरहनेछ जीवन पर्यन्त ।

सहिद

 आदतमा बाँच्न सिकाएर आहतमा पुर्याउने तिमीलाई के उपमा दिउँ प्रियतम ? बत्तीस गुणले सर्व सम्पन्न हुने हैसियत मेरो होइन र छैन । आम मान्छेको भन्दा भिन्न छैन मेरो हृदय । रिस उठ्छ , माया लाग्छ र घृणा पनि जागृत हुन्छ यदाकदा । जब कसैले चोट दिन्छ त्यसपछि सबैभन्दा बढि माया आफ्नै लाग्छ । मैले मेरै अधिनको मनलाई त अर्काले दुखाई दिएको सहनुपर्छ भने अरु के नै पो आफ्नो काबुमा राख्न सकुँला र ? सहेँ धेरै सहेँ चोटैचोटले थिलथिलिएको मुटु मेरो जति कसको होला ? कहिले आफ्नाले दिएको चोट त कहिले आफ्नो हुन खोज्नेहरुले दिएको चोट । चोटहरुको पनि वर्गिकरण हुने रहेछ । कसैले दिए पनि दुख्दैन , कसैले नदिए पनि दुख्छ । 

 

 तिम्रो सामिप्यता मेरो नसिवमा थिएन त के भो तिमीसँग छुट्टिएर पनि त एकैपल बाँच्नु परेको छैन । हरेक पल हरेक निमेषमा तिम्रा यादका तिखा भालाहरु आएर छातिमा बिझिरहन्छन् , घोचिरहन्छन् । थाहा छ, तिमी आएको सपना पनि कति पुलकित भएर लम्बिन्छ र बिहान छोटो भइदिन्छ । तिमीले जसरी सोच्यौ त्यसरी सोचेकै थिइन ,तिम्रै हरपलको अपनत्वले यसरी तानिएँ जसरी घुमिरहेछ पृथ्वी सूर्यको वरिपरि । बस् तिम्रो परिक्रमा मात्रै गर्ने सौभाग्य मिलिरहोस्  ताकि  हाम्रो संगम एक भयानक विस्फोट नहोस् । 

यति मिठो सम्बन्ध यति मिठो प्रेम यति छिट्टै यसरी भ्रममा परिणत हुन्छ थाहै थिएन । भ्रमहरु छोपिन सक्छन् छलिन सक्दैनन् । खै के स्वार्थ थियो तिम्रो निस्कपट प्रेममा । मैन जलाउन पनि सलाई चाहिन्छ म त्यहि सलाई बनेँ । तिमीले कोर्यौ सल्किएँ र निभेँ निमेषभरमा । जुन मैन सल्कायौ त्यो ननिभोस् कहिल्यै । जलिरहोस् तिम्रो हृदयको कुनामा अनवरत । म चाहन्नँ तिमीलाई अँध्यारो देख्न । देख्न त म निष्पट्ट अन्धकारमै धेरैथोक देख्छु तर तिमीलाई त्यहि जलिरहेको मैनको वरिपरि मुस्कुराइरहेको महसुस गरिरहन सकुँ । 

पारिजातले लेखेको " अप्ठ्यारो ठाउँमा आएको पिलो  जस्तो माया " भर्खर बुझ्दै छु । न देखाउन सकिन्छ न सहन नै । ऐया भन्न पनि नपाउने रुन त प…… रको कुरा । रोएर मन जितिने भए आकाशको जून पनि धर्तिमा ओर्लेर समाधिस्त हुन्थ्यो होला । सकिन्न , सकिन्न रहेछ नसकिने मनलाई केही गरेर जित्न । सकिनँ मैले पनि र हारिदिएँ  र छोडिदिएँ  निसश्त्र आँसुहरुको जुलुस निकाल्न ।

तिम्रो आदत रहेछ । सक्यौ । सक्छौ । निर्मोही हुन । निष्ठुर हुन । पापी हुन । तिम्रो निर्ममताको पराकाष्ठा अर्को कसैले भोग्न नपरोस् , म अन्तिम सहिद हुन लालायित छु तिम्रो प्रेम नगरिमा ।