सलह

 

किसानको बालीमा पसेको सलह जस्तो 

भनेन उसको प्रेमले 

यो हुने ,यो नहुने 

यो कलिलो ,यो बूढो 

चपायो भेटे जति पत्र 

कुन अौषधी ,कुन विषादी 

अघाउनका लागि हजार माइलको यात्रा 

सहेर हजार हण्डर

न दुख्यो कुनै ठेसमा 

अन्त त: 

उजाड बस्तीमा पिलपिलाइरहेका

हुलका हुल 

उदास मुहारहरु……

एकाएक आएर विथोल्ने 

त्यो उसको प्रेम थियोे कि सलह ??

डियर कमरेड

 डियर कमरेड 

भरोसा र विश्वासको जग भत्काएर 

नव क्रान्तिको सिर्जनामा 

तिमीले उचालेका परिवर्तनका ईटाहरु

नखसुन् तिम्रै गोडाका बुढि अौँलामाथि 

अझै 

तिमीलाई चोट लाग्दा दुख्ने मुटु छ यहाँ 

यो प्रेमले भरिएको मुटु

कुनैदिन ,

घृणाले नपोखियोस् 

तिमीलाई दुख्दा मलाई दुखोस् 

भलै मलाई दुख्दा तिमी दुख्नु पर्दैन 

एक चिम्टी सिन्दुर 

र एक झुत्तो पोतेको लालच होइन प्रेम

तिम्रो क्रान्तिकारी छलाङले

अयोग्य ठहरायो मेरो प्रेम गर्ने तरिका 

बहिस्कार भयो घर संसार बसाउने योजना

र पनि 

तिम्रो खुसीको लागि 

तिम्रो राम्रोको लागि

जिन्दगीका धेरै खुसीहरुमाथि 

बमबारी गर्न सक्छे 

विध्वंस बनाउन सक्छे सपनाको संसार

म एक मैन 

सकिउँला तिम्रो लागि जल्दा जल्दै 

तिमीले दिएका चोटहरु 

तिमीले दिएका पीडाहरु

मेरो उर्जा बनेका छन्

मेरो साहस भएका छन् 

तिमीले लक्ष्य नै बदलेर गयौ 

मैले लक्ष्य प्राप्तिका निम्ति बाटो बदल्न सिकेँ 

नबनोस्  दुश्मनी प्रेमको अन्त्य 

तिम्रो परिवर्तनका पाइलाहरुमा 

म सधैं रातो गुलाफ विछ्याइरहन सकुँ !!

डायरी

   ऊ मेरो मुस्कानको कारण, हरेक प्रहरमा आउने उसको रखवारीको म्यासेजले ,उसले गर्ने सजेस्ट ,केयर वाला म्यासेजले त्यसै त्यसै पुलकित बनाइदिन्छ । नजाने अनेक बहाना हुँदा रहेछन् बोल्ने,बोलाउने अनि सुन्ने र सुनाउने । यो उसैबाट सिकेँ मैले । अनि मेरो आँसुको कारण पनि उहि । थाहा छैन कति कति बुँद त बेहिसाब आँखाभित्रै सुकाएँ । बाँच्नको लागि एक झिल्को अाशा जगाइदिएर ,रहर र कहरको एक दियो जलाइदिएर के गरुँ ?? त्यो झिल्को अाज डढेलो बनेर फैलिएको छ जताततै , त्यो दियो सल्किएको छ अाज अाफ्नै छातिको देब्रे पाखोमा । ऊ त एउटा अगुल्टो न थियो ,झोसिएर गयो ।यता पुरै बस्ती सकिएको के प्रवाह उसलाई ? माया त माया नै थियो ।चाहे एकपलको ह‍ोस् ,चाहे जनमभरको होस् । सारमा मैले ऊ बाट पाएको माया एक निमेषको होला, त्यो पनि कता कताबाट बहकिएर अाएको माया । जसरी अायो ,उसैगरी गयो ।जताबाट अाएको उतै गयो । बतासलाई बाँधेर राख्न सामर्थ्य छ र मेरो ? सूर्यको बाटो छेक्न सकेको छ र केहिले ? हो त्यस्तै मेरो बसमा रहेन ऊ, मेरो बसमा रहन सकेन उसको माया ।उडेर गयो ………पिंजडाबाट फुत्केको चरा जस्तैः …… म भुइँबाट हेरिरहेँ । उसको उचाइ मेरो आँखाले नाप्नै सकेन । हेर्दाहेर्दै विलायो सुन्यतामा ,अाँखाभित्र ,मानस्पटलमा बनेको विम्ब भने बेस्सरी बटारिन थाले । अाकार हराएको बादलको टुक्रा जस्तो , सिमानाहिन प……र उभिएको क्षितिज जस्तो कताकति स्पष्ट देखा पर्छ , कताकति  धमिलो भएर ।वर्षौदेखि नपुछिएको दर्पणमा जस्तो ।