प्रयोगशाला

 

नादान सम्बन्धलाई प्रेमको नाम दिने तिमी । कहाँ सजिलो छ र नाम दिन जति नामको जतन गरिरहन ? जतन गरेँ जस्तो लाग्छ र तिमीलाई यो नामको ? उहुँ गरेनौ । चाहेर या नचाहेर । या तिम्रो मनसाय नै यस्तै पो थियो कि । एउटा भावुक ,कोमल हृदयमाथि तिमीले गरेको अत्याचार कहिल्यै माफ हुने छैन । प्रेममा मान्छे सधैं बच्चा नै भइरहने रहेछ । म कहिल्यै परिपक्व हुन सकिनँ र पटकपटक डुबिरहेँ निर्लिप्त तिम्रो विश्वासमा । मेरो विश्वासको पटकपटक गलत फाइदा उठाउन कसरी सक्यौ ? पटकपटक एउटै व्यक्तिको प्रेममा पर्नु र एउटै व्यक्ति फरकफरक व्यक्तिको प्रेममा विचरण गर्नु धोका हो । प्रेमको वेश्यावृत्ति हो । 

पहिल्यै कसैसँग थियौ । भएकै थियोे । होइन ,छैन भन्दै अर्को नाटक मञ्चन गर्यौ । कलाकार न हौ । विम्ब र प्रतिकका लागि मेरा अञ्जान चाहतहरुको बलि चढायौ । प्रयोगशाला बनायौ समग्रमा म र मेरा भावनाहरुको । सौभाग्य मेरो । कमसेकम केही त योगदान गर्न सकेँ तिम्रा लागि अनुभवहरुको । तिमीलाई परिपक्व बनाउनुमा केही जिम्मेवारी पाएँ भनेर चित्त बुझाउँला । गुनासो गर्नको लागि पनि एउटा आत्मिकता चाहिन्छ । त्यो आत्मिक निकटता भत्काउँदै गयौ र म तिम्रा निर्ममताले किचिमिची भएको छु । अब न गुनासो छ न आशा । बस् तिमीलाई तिम्रो मिशनका लागि शुभकामना छ । 

तिम्रो प्रयोगशालाको अन्तिम अन्वेषण अरु कोही बन्नु नपरोस् । बरु बाँकी टुक्रिन पनि म नै तयार छु ।

अन्तरद्वन्द

 सूर्य उदाउनु अघि नै बिउँझन्छु । पुर्वी क्षितिज उघ्रँदै गर्दा तिम्रो याद आउँछ । बिस्तारै बढ्दै गएको सूर्यको आकार र प्रकाश सँगसँगै बढ्छ मुटुको गति पनि । तिमीलाई हेरिरहेको घाम यहि हो ,तिमीले हिँडिरहेको धर्ति यहि हो । यहाँ भन्दा बढि के नै चाहिन्छ र तिमीलाई महसुस गर्न । कहिले कपास जस्तै हलुका भएर उड्छ मन ,कहिले गरुँगो हुन्छ पानी बोकेको बादल जस्तै । पानी पर्न नसकेर धुम्मिएको आकाश र रुन नसकेको मनको हालत उस्तै हुन्छ । अन्धकार । मलिन । उदास । 

मन कमजोर भएपछि शरीर पनि यसै कमजोर हुने रहेछ । शरिरको आधा शक्ति त मनकै उर्जा रहेछ र मनको पुरै उर्जा तिमी थियौ । तिमी " तिमी " जस्तो नरहिदिएपछि गलेेको छु । बदलिएको त तिमी थियौ तर बदलाव जति सबै सबै मैले भोगिरहेको छु । सोच्ने ,सम्झने शक्ति क्षीण हुँदै गएको छ । जति सकारात्मक हुन खोजे पनि मस्तिष्क भड्केको आत्मा बनेको छ । मन र मस्तिष्कको लडाइँमा जित्ने मनले नै हो । भावुक भएर , पिलपिलाएर लाडिएर , जसरी हुन्छ जित्नुछ र हराउनुछ तर्कहरुलाई । वहकिएर बाँच्नुमै आनन्द छ मनलाई । थाहा छैन कसरी  लगाम लगाउँ र अधिनमा राखुँ यसलाई । 

बाटोभरि तिमी , फूल, पात, बतास र बादलहरुमा तिमी । भोक ,प्यास, निन्द्रामा तिमी । मेरो चयनको श्वास लुट्ने तिमी । क्षतिपूर्ति स्वरुप तिमीले गरेको उपकारमा खुसी हुनु कि दुखी ?

सपना (डायरी )

 यदाकदा सपनाले हाम्रा विपनाका संकेतहरु दिन्छन् । मैले धेरैपटक अनुभव गरेको छु र भोगेको छु । आपत्ति आउनु अघि, खुसी आउनु अघि केही न केही संकेत स्वरुप सपना आएकै हुन्छ , अक्सर ख्याल गरिँदैन । केही दिन अगाडि त्यस्तै भयो । हिँड्दा हिँड्दै बाटोमा कोही भेटियो । भारी भएर हिँडिरहेकी थिएँ । उसले केही बोझ उठाइदियो मेरो,  म हल्का भएँ र केहि परसम्म सँगसँगै थियौं । ऊ खुसी थियो । म खुसी थिएँ । सडक दायाँबायाँ बाट हामीलाई हेरेर मुस्कुराइरहेका रहेका ओठहरु थिए । केही क्षणमा भयंकर अन्धकार छायो र बिलाउँदै गयो मेरो साथमा मुस्कुराउँदै हिँडेको एउटा अनुहार । हेर्दाहेर्दै कसरी लुप्त भयो अघिसम्म मेरो हातका चुरा खेलाउँदै गरेको आकृति । म निस्सासिएँ एक्कासी ,सास फेर्न गाह्रो भयो । एकैछिनमा ज्योत्सना छायो ,भर्खरै मेरो हातका चुरामा मुग्ध ऊ त अर्कैको अंगालोमा मग्न रहेछ । बाटोमा भेटिएर बाटोमै छुटिनका लागि किन भेटियो ऊ ? किन आयो जिन्दगीको भारि एकैछिन हलुको बनाइदिन र एकैछिनमा ठुलो बोझ बनिदिन ?   

सोच्दा सोच्दै अर्लाम बज्यो । बिउँझिँदा देब्रे छातिमाथि ढुंगाले थिचे जसरी दुखिरहेको रहेछ । एकपटक आफैंलाई चिमोटेँ ,जिम्दै रहेछु । 

बिहानैदेखि टाउको मात्रै होइन मन पनि भारि भयो । सपना राम्रो नदेखेर भन्दा पनि विपना नै ठिकसँग नचलेको महिना हुन लागिसकेको थियोे । संसारमा कसैले कसैलाई नगरेको माया पाउने भाग्यमानी पनि म र पाएको माया अन्जुलीको बालुवा जसरी पोखिएर जाने अभागि पनि म । समेटेर राख्न खोज्दा खोज्दै पनि सकिनँ । बालुवा जस्तो माया दिएको त थिएनौ र पनि किन यस्तो भयो ? मैले लिन जानिनँ या तिमीले दिन जानेनौँ । हाम्रो आधा माया त पोखिएरै सकिएको छ । शंकाहरु वर्षादका मुल जस्तै उम्लिएर आउँछन् । भ्रममा राखेर प्रेमको नाउँमा बलि चढायौ कि जस्तो लाग्छ । तिमीले मसँग  बढाउँदै गरेको दुरी र अरुसँग बढाइरहेको सम्बन्ध काफि छ दिल टुट्न । 

दुरीहरु यसै बढ्दैनन्  । भोक नभएपछि या अघाएपछि स्वाद कहाँ भेटिन्छ र खाना होस् या सम्बन्धमा ।  अघाउँदै गएको अनुभत हुन थालेपछि थप्न छोडेको हुँ   सम्बन्धमा यादका डिस्प्लेहरु । बस् अरु यथावत् रहनेछ , रहिरहनेछ जीवन पर्यन्त ।