एउटा आदिम युग थियो
जहाँ देवताहरु मान्छे बनाउँथे
र एउटा यो युग जन्मियो
जहाँ मान्छे स्वयम् देवता बनाउँछ
म अल्मलिन्छु
मेरो अल्पज्ञान अल्मलिन्छ
देवताले मान्छे बनायो
या मान्छेले देवता ?
मैले गर्भमै चिनेको हुँ
आमाले ढोग्दै हिँडेका ढुंगा ढुंगामा कुँदिएका
प्रतिमाहरुमा उतारिएका
भिमकाय, जादुमय ,तिलस्मी ,रहस्यमय
अजंगका , चटक्कका भगवानका स्वरुपहरु
तुलसीमा ,पारिजातमा, पिपलमा
अनि जूनको छातिमा बसेको
कालो दागमा भएको भगवानलाई पनि
मलाई अझै याद छ
आमाको पिठ्युँमा पछ्यौराले बेरिएर
ठहिँटी ,हनुमानढोका ,गणेस्थान,भद्रकाली
पशुपति र स्वयम्भूका कति हो कति
भगवानको घर घुमेको
कति कति पटक
मन्दिरको घण्टामा ठोकिएर लडेको
कति कति पटक
पाइलैपिच्छे पुजिएका ढुंगाको टीका
निधारमा दल्न नपाएर लडिबुडि गरेको
र पनि
केही यादहरु ,केही सम्झनाहरु
सतहमा लागेको घाउको खत जस्तै
मेटिएर जाँदा रहेछन् , विस्तारै …
म पुज्छु ढुंगा ,
त्यहाँ देवता भए पनि नभए पनि
म झुकाउँछु शीर
ढुंगाले आशिर्वाद दिए पनि नदिए पनि
ढुंगामा अनुबन्ध गरेर
लाटो बनाइएको देवता
न बोल्छ न विष वमन गर्छ
मलाई यहि विशेषता विशेष लाग्छ
र लाग्छ आमाको श्रद्धामा विश्वास
नबोलोस् कहिल्यै
नखोलोस् सत्य
लुकाइरहोस् रहस्यको गर्भमा
म पुज्छु ढुंगा
त्यहाँ देवता भए पनि नभए पनि
म झुकाउँछु शीर
ढुंगाले आशिर्वाद दिए पनि नदिए पनि !!
No comments:
Post a Comment