डायरी

 

मायामा बन्धन नै कहाँ हुँदो रहेछ र डियर ?  तिमीले पखेटा हाल्यौ र गुँड छोड्यौ । मेरो प्रेमले तिम्रा पखेटा काटेर कुँजो बनाउन चाहेन, भलै तिम्रो साथमै रहने चाह नभएको होइन । उडानबाट थाकेपछि फर्केर त आउँछौ नि ? तिमीले हाम्रो प्रेमका विरुद्ध उठाएको कदमले पनि मभित्र भएको तिमीप्रतिको अनुराग लर्खराउन सकेन । यो अनुराग कस्तो ? यो मोह कस्तो ? यो प्रेम कस्तो ? अनि कस्तो मान्छेको मन ? तिमीले हृदयले प्रेम गर्यौ या मस्तिष्कले ? प्रेम त गरेको हौ । यदि प्राप्तिको एक धर्सो सिन्दुर साक्षी होइन भने तिमी मेरो हौ र म तिम्रो हुँ । मैले तिम्रा आँखामा छचल्केको न्यास्रो देखेको छु , छातिमा ऐठनको गाँठो देखेको छु । ओठमा उदासीको गीत तिम्रो पनि छ ,मेरो पनि छ । फेरि पनि मुस्कुराउनु जिन्दगी हो । यहाँ आँसुमाथि सहानुभूतिको खोलो बगाउनेहरुको भीड छ । तिनै भीडबाट टाढा भाग्नका लागि पनि एक धर्सो मुस्कान बोकेर हिँड्नु जरुरी भएको छ । एउटा प्रेमीले आफ्नो प्रेम जोगाउन गर्नुपर्ने सबै सबै कर्म गरेको हौ , सानै सहि युद्ध त भएकै हो । तिमी योद्धा भएर मैदानमा त उत्रियौ तर यसरी हारेको सिपाही जस्तो पछाडि फर्केर आफ्नो दृढ संकल्प नै भुल्छौ भन्ने चाहिँ लागेको थिएन । यो प्रेमको युद्ध थियो र तिमीमाथि तिमीलाई हराउन अनेकौं अस्त्रहरु प्रयोग भए । प्रेमसँगै हुर्किएको भ्रमलाई ढाल्न नसक्नु मेरो कमजोरी थियोे । जिन्दगीमा भ्रमले जित्यो र प्रेम हार्यो । प्रेम हार्दाको पीडा तिमीलाई थाहा छ र मलाई पनि । मायाले पोलेको छाति तिमीसँग छ र मसँग पनि । पहिलो देखि अन्तिम भेट सम्म साटिएका आँसुका फूलहरु न तिम्रो मानस्पटलमा ओइलाउँछ न मेरो हृदयमा मुर्झाउँछ । कुनैपल , कुनै क्षण प्रेमले सम्झ…… घृणाले सम्झ अलिकति महसुस गर बस् त्यति भए पुग्छ । मलाई मेरो भागको प्रेम मस्तै मिलेको छ ,तिमीलाई तिम्रो भागमा परेको प्रेम कसैले खोसेर खोसिन्न । महशुस हो ,तिमी गर म गर्छु । तिमीलाई नसम्झेको कुनै क्षण हुन्न ,तिमीलाई नदेखेको कुनै चीज हुन्न । फेरि पनि तिमीलाई भेट्नुपर्ने ,तिमीलाई छुनुपर्ने ,तिम्रो आलिंगनमा बाँधिएर तिम्रो छाति भिजाउनुपर्ने यो तृष्णा हो ,यो प्यास हो , मोह हो थाहा छ । माया भन्नू नै यी सबै सबै त रहेछन् । कहिले तावामा ,कहिले भुङ्ग्रामा । मायाले पोल्छ । लाग्छ यो मोह भन्दा माथि उठेर तिमीलाई अनन्त प्रेम गरुँ । तिमीलाई नभेटुँ ,नदेखुँ फेरि पनि तिमीलाई हृदयमा स्पर्श गरुँ । हरेक पाइलामा महसुस गरुँ र नखोजुँ कतै कुनै उपस्थिति जहाँ तिमीलाई अरु कसैको साथमा देखेर मुर्छा परुँ । हो यस्तै हुनेछ हाम्रो प्रेम । यसरी नै सम्झनेछु तिमीलाई । तिम्रो सुखको कामनाहरुमा , तिम्रो खुसीको कामनाहरुमा जिन्दगीका अप्ठ्यारा बाटाहरु पनि सजिलै कटाउन सक्छु । तर तिम्रा बाटाहरुमा कदापि तगारो बन्ने छैन । तिम्रो अप्ठ्याराहरुमा आउनेछु , निराशाहरुमा आउनेछु । तिम्रो लागि सदा खुल्ला छ यो प्रेमिकाको काख ,जहाँ खुसी र पिडाका सुस्केराहरु सुस्ताउन कसैको अनुमति चाहिन्न । २७ फेब्रुअरी ,२०२१ २०७७/११/१५

डायरी

 

मान्छे भित्र खै कुन किसिमको इगोले राज गरिरहेको हुन्छ । स साना उल्झनहरुमा पनि बेस्सरी उम्लेर आउने रहेछ । विष नभएको सर्प र इख नभएको मान्छेको कुनै अर्थ रहँदैन भनिन्छ । इख र इगो फरक हुन् । इखले उचाइमा पुर्याउँछ भने इगोले उचाइ बाट खसालिदिन्छ । मान्छेहरुलाई खस्न कति हतार हो । निमेषभरको आत्मरति ……क्षणिक विजयको उल्लास …… फेरि उहीँ धरातल ।

धर्मका लागि धर्म भुल्ने यो कस्तो चेतना ? कस्तो ज्ञान ? धर्मले जे जे नगर्नु भनेको छ …… मान्छेले त्यहि गरेर धर्मको पालन गरिरहेको छ । फूल सृष्टि गर्नेले काँडा पनि सृष्टि गरेको छ । काँडाको काम तब आउँछ जब पैतालामा अर्को काँडा बिझ्छ । नभए सुकोमल फूलहरुकै सुगन्धमा लिप्त छ दुनियाँ । यो कुतर्कहरुको युग हो । तर्कलाई जित्न नसकेपछि वचनका भाला लिएर युद्धमा अग्रसर हुन्छ आफ्नै प्रेमी पनि  । अत : एउटी नारीले पुरुषसँग सधैं ,उम ,हजुर ,है ,होनि सिवाय दोस्रो प्रश्न गर्नु भनेको सम्बन्धमा पुर्ण विराम लगाउनु हो । भलै भागवत व्यासाशनमा नारीहरुकै पूजा किन नहोस् । शक्ति माथि नै हो भक्ति हुने । विडम्बना नारीहरु जति शक्तिशाली स्थानमा पुगे पनि पुरुष समाजको आँखाले अबला नै देख्ने रहेछ । र अबलाका लागि आफ्नो तर्फबाट टेको दिन पाउँदा गर्वले छाति चौडा बनाउने रहेछ । 

धेरै कुरा पर्दा पछाडी हुन्छन् । रंगमञ्चमा त यथेष्ट तयारी सहित प्रस्तुत हुने हुन् सबै । रंगमञ्चमा सुकोमल देखिएको पात्र पर्दा पछाडि  क्रुर र निर्दयी पनि हुन  सक्छ  । हरेक मान्छेभित्र छ त्यो रंगमञ्च । पर्दा हटाइदिने हो भने सर्वाङ्ग नाङ्गा छन् । तिनका रोम रोमका विषाक्त छादहरु स्पष्ट देखिन्छन् । यहाँ नाटकको वाह वाहि हुन्छ ,यथास्थितिमा नाक खुम्चिन्छ सबैको । 

बेड नम्बर सत्ताइस्

"ऐया नि आमा ,मरेँ " 

पल्लो छेउको बेडमा भर्खरै एउटी महिलालाई अाइ सि यू बाट वार्डमा ल्याइएको छ । तीस ,पैँतीसको हाराहारीमा छ उनको उमेर । प्रसुती वार्डमा  सुत्केरी दिदीको रेखदेखमा खटेको छु । वार्ड भरि बच्चाहरुको कोकोहोलो छ । कहिले कुन बच्चो च्याँ गर्छ ,कहिले कुन बच्चो च्याँ गर्छ र वार्डको मौनता भङ्ग गर्छ । एक किसिमको जुहारी चलिरहन्छ ,भर्खरै बाहिरी संसारको स्पर्श गरेका कलिला नन्ना मुन्नाहरुको । 

दुई रातको निन्द्रा र दौडधुपको थकानले लखतरान भएर झप्प मात्रै भएको थिएँ । ती महिलाको क्रन्दनले जुरुक्क उठायो । अक्सर प्रसव वेदनाले शिथिल भएका महिला निदाएका हुन्थे , बच्चाहरुको चिरबिरे रुवाईले पनि नबिउँझाउने थकाइ हुन्थ्यो अामाहरुमा ।

अौषधी र सलाइनको बोत्तल मिलाएर नर्सहरु नियमित कर्ममा लागे । ती महिलाको करुण रोदनले विथोलिएको मेरो निन्द्रा फर्किएन र म उनको छेउमा पुगेँ । यताउता हेरेँ , कतैपनि बच्चा नदेखेपछि लाग्यो मिस क्यारेज रहेछ । उफ्, एउटी अामाको लागि यो कति पीडादायी छ , मैले भोगिसकेको छु । उनी पूरा होशमा थिइनन् र तन्द्रामा बर्बराइरहेकी थिईन् । 

"नाईं ,मलाई छोड्देउ " 

"मलाई छोड्देऊ " 

निकैबेर पछि एउटा कालो मोटे केटो आयो ,अौषधीको झोला बेड नजिकैको स्टोर टेबलमाथि फ्याँक्यो अनि भुइँमा बसेर टिफिनको खाना झिकेर खायो । मानौं ऊ महिनौंदेखि भोकाएको थियो र उसले अाज मात्रै भातको थाल भेटेको हो । 

एकदम भद्दा किसिमले खाएर म्याट ओछ्याएर सुत्यो । म अवाक हेरिरहेँ । 

मनमा अनेक प्रश्नका छालहरु उठे र बिस्तारै किनार लागे । बच्चाहरुको तीखो रुवाई अाज नमिठो लाग्यो । त्यो बच्चा विहिन सुत्केरीको मनमा के बित्दो हो यी बच्चाहरुको चिरबिरले बरु अर्कै वार्ड सारिदिए पनि हुने जस्तो लाग्यो । त्यो मोटे उसको लोग्ने रहेछ । रातभर एकपटक पनि उनको निधार छोएन ,हात समाएन र भनेन कस्तो छ तिमीलाई ? 

अस्पताल ल्यायो ,ज्यान बचाइदियो र लोग्ने हुनुको धर्म निभायो । कर्तव्य पूरा गर्नु र प्रेम गर्नु एउटै हो ? 

यहाँ अधिकांश पुरुष कर्तव्य परायणलाई पुरुषत्व ठान्छन् । जुन प्रेम हृदयको कुनो रसाएर अनवरत प्रवाह हुन्छ , त्यसलाई अधिकांश महिलाले महसुस गर्नै पाउँदैनन् ।

बिहानै तातो सुप ल्याएर खुवाएँ । अलिअलि घामको न्यानो बढेपछि हस्पिटल बाहिरको चौरमा गयौँ । अप्ठ्यारो गरेर बिस्तारै हिँडिन् । 

" कति महिना भएको थियो ?"

" सात महिना नाघिसकेको  "

" पहिलो हो कि ?" 

" अाठ वर्षकी छोरी छ" 

" फेरि छोरी जन्माउन दिएनन् ?" 

उनी मेरो काखमा घोप्टो परेर घुँक्क घुँक्क गर्न थालिन् । मलाई उनको आलो घाउ चलाइदिएकोमा खुब पछुतो लाग्यो । नसोधेको भए पनि हुने । 

" यस्तो बेला रोएर कमजोर नहुनु त "

मैले उनलाई उठाउँदै आँसु पुछिदिएँ ।

चार पाँच दिनको अस्पताल बसाइमा हामी निकै नजिकियौँ । म दिदी र उनको बराबर रेखदेख गर्थेँ । 

उनको लोग्ने भनौदो कैदीलाई जस्तो रातभरि कुर्थ्यो र बिहानै देखि हराउँथ्यो फेरि साँझमा अाउँथ्यो ,खान्थ्यो र सुत्थ्यो । 

कस्तो  छ भनेर सोध्नु त परको कुरा , एकपटक पनि स्वास्नीको मुख हेरेको देखिनँ । म उसको लोग्नेको आँखाभरि स्वास्नी प्रति घृणा मात्रै देख्थेँ । यति धेरै घृणामा पनि लोग्ने स्वास्नीको सम्बन्ध हुन्छ ?

विदेश गएको तीन वर्षपछि लोग्ने घर आउँदैछ । मनमा काउकुती चल्नुपर्ने हो । कतिखेर भेटुँ र अंगालो हालेर मनभरि रुनु पनि नभएको होइन तर घरिघरि लाग्ने वाकवाकी र रिंगटाले सन्तोषको सास फेर्न दिएको छैन । के गरुँ र कसो गरुँ सोच्दा सोच्दै आउँछु भनेको भन्दा छिटै अाइपुगेको लोग्नेलाई देखेर खुसी हुनुको साटो खङ्रङ्ग हुन्छे प्रमिला । प्रमिला अर्थात् बेड नम्बर सत्ताइसकी बिरामी । जसको सात महिनाको गर्भ आफ्नो नभएर अरु कसैको पाप हो भन्ने थाहा पाएपछि लात्तै लात्ता बजारेर तुहाइदियो र बलात्कार गर्यो सबैको सामुन्ने नाङ्गेझार पारेर । त्यो त्यहि लोग्ने हो जसले रक्त मुच्छेल शरिरसँग स्वास्नीको निरिहता र शिथिलतासँग विजय हासिल गर्यो र लोग्ने हुनुको मर्यादा बचाउन अस्पताल पुर्यायो । 

प्रमिलाले यौवनको डाह मेटाउन पर पुरुषसँग सम्बन्ध राखेर यस्तो भएको थिएन । बरु पर पुरुषले आफ्नो हवस नियन्त्रण गर्न नसक्दाको परिणाम थियो त्यो गर्भ । त्यो पुरुष अरु कोही थिएन , बाउ समानको ससुरो थियो । गाउँ समाजको अगुवा । जो अगुवा उहीँ बाटो हगुवा भएपछि कसको अनुशरण गर्ने ? कसले निसाफ दिने ?