होश सम्हाल्न सक्ने भए देखि लोग्नेमान्छेले महिलामाथि गर्ने कुनै पनि व्यवहार प्रेमपूर्ण देखिनँ, यतिसम्म कि मेरो चाहना विपरीत बुबा आमाको इज्जत राखिदिनको लागि आफुलाई विवाहको मण्डपमा बलि चढाएँ ।
गाउँभरिका पुरुषहरु कि त तासको खालमा भेटिन्थे कि जाँडको तालमा । घरका आमा श्रीमतीले पालेका लैना गाई भैँसीको दूध बेचेको पैसाले न घरका रङ्ग फेरिन्थ्यो न कहिल्यै नुनतेल नै आइपुग्थ्यो ,तैपनि दुख गर्ने दिदी ,भाउजुहरु प्रति सहानुभूति पोख्नु बाहेक म आँसु पुछिदिन सक्दैनथेँ । दिनै जस्तो आँखाको डिलमुनि निलो दागमा भेटिने उजेली भाउजुको अनुहार कहिल्यै उज्यालो देखिनँ । यस्तै पीडामा पहेँलिएका महिलाको दैनिकीले मलाई विवाहको रहर पलाएन । मभन्दा मुनिका तीन बहिनी बिकाउन पनि मैले बिहे गरिदिनु थियोे , उमेर र रोगले जीर्ण बुबाको मलाई आफ्नै हातले यो घरबाट अन्माउने ईच्छा मैले मार्न सकिनँ र आफ्नै ईच्छाको दागबत्ती दिएँ । जाँडे र जुवाडे लोग्नेमान्छे मात्रै देखेको मेरो मस्तिष्कमा पुरुषको परिचय नै त्यत्ति त बनेको थियो ,,सोचेँ जिन्दगी लामो हुने भयो ।
एक किसिमको अत्यास भरिएको थियो मनमा, मलाई केटो हेर्नु के थियो र, हेरे पनि मन परेन भन्ने हक थिएन ।हेरिनँ, देख्ने साथी संगीले भने "तिमीलाई सुहाउँदो छ, राम्रो …………यति राम्रो पोइ त यसपालि कसैलाई परेको छैन " ।
"हेर्दा राम्रो भएर हुन्छ र ,ताल उहि त हो नि सबैको " अर्की शंका बोल्छे ।
हो ,ऊ राम्रो रहेछ
सबैभन्दा ठुलो उपलब्धि ऊ जाँड छुँदैन थियो , तास खेल्दैन थियो अनि रण्डिबाजी उसको विषय थिएन ।
एक प्रकारले नसोचेको लोग्ने परेको हो , जिन्दगी छोटो जस्तो लाग्न थाल्यो ।
समय बित्दै गयो , म असलमा असल लोग्ने पाएर पनि खुसी हुन सकिनँ ,म आमा भइनँ ,म पूर्ण नारी हुन पाइनँ, एकै साल बिहे गरेका साथीका छोराछोरी स्कुल पढ्छन् ।बहिनीका छोराछोरी हुर्किसके । उनीहरुका लोग्ने जाति छैनन् , दुखले हाडछाला मात्रै भएका छन्, लोग्नेको झम्टाइ र पिटाइले खाएको पनि ज्यानमा लाग्दैन ।
राति अबेर आउँछन् अगेनामा सेलाएको भात भन्दा बढि चिसा स्वास्नी गिजल्छन् र बिहान चिया नपाक्दै भट्टिको तातो तोङ्बा सुर्क्याउन पुग्छन् ।
उफ् मलाई ईर्ष्या लाग्छ ,जँड्याहा लोग्नेको, कमसेकम मातृसुख त दिएको छ ।
